بازم سلام
به خدا من آخر بدشانسیم دیروز یه ساعت نشستم تایپ کردم که آپ کنم حالا که میخوام کلید انتشار رو بزنم یهو زد و برق رفت! فقط می خواستم با یه مشت بزنم تو سر این کامی اما زود پشیمون شدم چون اصلا تقصیر از کامی نبود تقصیر از برق بود. 
دو ساعت برقمون رفت منم فقط حرص میخوردم که تمام نوشته هام پرید. حالا این وسط مامانم هم هی میگه از ساعت چن برق رفت؟ کی میاد؟ هفته قبل کی رفت؟ وااااااااااااااایی 
من نمیدونم چرا هر چی میشه تو خونه میخوان جوابشونو از من بگیرن! شدم مثل این کتاب های مرجع. به خدا! مثلا خواهرم میگه فلان برنامه ساعت چند داره؟ میگم ساعت ۵. میگه چه شبکه ای؟ میگم ۳. بعد حالا از بدشانسی نمیذاره همین خواهرم بر میگرده به من میگه چرا این برنامه نذاشت؟ میگم من چه میدونم میگه نه دیگه تو باید بدونی میگم آخه مگه من رئیس تلویزیونم که باید بدونم این حالا یه نمونه ی خیلی کوچیکش بود. اون شب باز داره بهم میگه پارسال اول ماه رمضون تو چه تاریخی بود؟ 
میگم من یادم نیس صبحانه چی خوردم تو میخوایی تاریخ ماه رمضون پارسال و بهت بگم؟! حالا هی داره اصرار میکنه که تو رو خدا یه ذره فکر کن یادت میاد! من نمیدونم در مورد نقش من تو خونه چه فکری میکنن! خلاصه من شدیدا تحت فشار قرار گرفتم که ناشی از عدم درک صحیح نقش من تو خونه هست! خدایا هم اکنون ما را بکش!!! اصلا بی خیال گفتم از این به بعد همش اطلاعات غلط بدم! 
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
قطاری به مقصد خدا
قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست ٬ کیست که با ما سفر کند ؟ کیست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟ کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن ؟
قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند .
از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود . در هر ایستگاه که قطار می ایستاد ٬ کسی کم می شد . قطار می گذشت و سبک می شد . زیرا سبکی قانون راه خداست .
قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ به ایستگاه بهشت رسید . پیامبر گفت :اینجا بهشت است . مسافران بهشتی پیاده شوند . اما اینجا ایستگاه آخرین نیست .
مسافرانی که پیاده شدند ٬ بهشتی شدند . اما اندکی ٬ باز هم ماندند ٬ قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .
آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورو بر شما ٬ راز من همین بود . آن که مرا می خواهد ٬ در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد .
و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید ٬ دیگر نه قطاری بود و نه مسافری.
نوشته ی عرفان نظر آهاری
نوشته شده در ساعت 
اما از شانس بدمون استاد پیداش نبود که نبود. موبایلش که جواب نمیداد هیچ نشونه دیگه ای هم ازش نداشتیم.
ما هم به هر کی که بگین متوسل شدیم از مدیر بخش گرفته تا همکلاسی ها اما تلاشمون کاملا بی نتیجه موند 
دیگه حسابی قاطی کرده بودیم. مثل آواره ها تو خیابون سرگردون بودیم. تا این که بالاخره شانسمون گرفت و موبایل استاد جواب داد! 
استاد فرمودن که تحقیقتون رو ببرین دانشگاه تا به دستم برسونن. ما هم مثل بچه ی حرف گوش کن همین کار رو کردیم! 
تا چند نمره ناقابل گیرمون بیاد! تازه کلی هم خرج کردیم... دعا کنید استاد یه نمره تپل بهمون بده!!! 
